admino 
جراحی لیزیک، که به معنای اصلاح بینایی با استفاده از لیزر است، معمولاً دید را به سطح 20/25 بهبود می‌بخشد؛ به این معنی که اشیاء در فاصله 20 فوت برای شما به اندازه اشیاء در فاصله 25 فوت برای فردی با بینایی طبیعی واضح دیده می‌شوند. این میزان دید برای اکثر فعالیت‌ها کافی است، اما بسیاری از افراد ممکن است برای رانندگی در شب یا مطالعه به عینک نیاز پیدا کنند. عوارض جدی این جراحی نادر است و بیشتر افراد از نتایج آن رضایت دارند.
اگر سن شما بالای 60 سال است، ممکن است این سوال برایتان پیش بیاید که آیا هنوز می‌توانید کاندیدای مناسبی برای جراحی لیزیک باشید یا خیر. در ادامه به بررسی مزایا، ریسک‌ها و شرایط لازم برای انجام این جراحی پس از 60 سالگی می‌پردازیم.
جراحی لیزیک چیست؟
لیزیک نوعی جراحی انکساری چشم است که با استفاده از لیزر، شکل قرنیه (لایه شفاف و گنبدی شکل جلوی چشم) را تغییر می‌دهد تا پرتوهای نور به درستی روی شبکیه در پشت چشم متمرکز شوند. این جراحی برای اصلاح نزدیک‌بینی، دوربینی و آستیگماتیسم کاربرد دارد:
- نزدیک‌بینی: دید واضح اشیاء نزدیک اما تار دیدن اشیاء دور، به دلیل طولانی‌تر بودن چشم یا انحنای زیاد قرنیه.
- دوربینی: دید واضح اشیاء دور اما تار دیدن اشیاء نزدیک، به دلیل کوتاه‌تر بودن چشم یا انحنای کم قرنیه.
- آستیگماتیسم: تاری دید کلی به دلیل انحنای نامنظم قرنیه.
آیا می‌توانم پس از 60 سالگی لیزیک انجام دهم؟
حداقل سن برای جراحی لیزیک 18 سال است، اما هیچ محدودیت سنی بالایی وجود ندارد به شرط اینکه چشم‌ها سالم و دید پایدار باشد. بررسی 424 بیمار بین 40 تا 60 سال نشان داد نتایج جراحی در سنین مختلف مشابه است، هرچند افراد مسن‌تر کمی بیشتر احتمال دارد نیاز به درمان مجدد داشته باشند.
با این حال، برخی مشکلات مرتبط با سن ممکن است انجام لیزیک را نامناسب کنند:
- آب مروارید: تقریباً نیمی از افراد 60 تا 74 سال و 70 درصد افراد بالای 75 سال دچار کدورت عدسی چشم می‌شوند. جراحی لیزیک جلوی ایجاد یا پیشرفت آب مروارید را نمی‌گیرد و در صورت بروز آب مروارید پس از لیزیک، نیاز به جراحی جداگانه است. در صورت وجود آب مروارید، ممکن است جراح توصیه کند ابتدا جراحی آب مروارید انجام شود.
- سندروم خشکی چشم: با افزایش سن، تولید اشک کاهش می‌یابد که باعث خارش، سوزش و خشکی چشم می‌شود. افراد با خشکی شدید چشم نباید لیزیک انجام دهند زیرا جراحی ممکن است اعصاب تولیدکننده اشک را قطع کند.
- گلوکوم (آب سیاه): افزایش فشار داخل چشم که به عصب بینایی آسیب می‌زند و ممکن است باعث کوری شود. لیزیک باعث نازک شدن قرنیه می‌شود که تشخیص زودهنگام گلوکوم را دشوارتر می‌کند. افراد با گلوکوم متوسط یا شدید نباید لیزیک انجام دهند.
- پیرچشمی: عدسی چشم به طور طبیعی در 40 تا 50 سالگی سفت‌تر می‌شود و تمرکز روی اشیاء نزدیک سخت‌تر می‌شود. لیزیک این مشکل را رفع نمی‌کند و احتمالاً هنوز به عینک مطالعه نیاز خواهید داشت. برخی جراحان یک چشم را برای دید نزدیک و دیگری را برای دید دور اصلاح می‌کنند که ممکن است همه افراد آن را تحمل نکنند.
موارد مهم دیگر برای تصمیم‌گیری درباره لیزیک
- ثبات دید: نسخه عینک یا لنز باید حداقل یک سال ثابت باشد.
- سوابق آسیب یا عفونت چشم: باید به جراح اطلاع دهید.
- وضعیت سلامت عمومی: بیماری‌هایی مانند دیابت یا اختلالات خودایمنی باید به جراح گفته شود.
- قطع استفاده از لنزهای تماسی برای مدت مشخص قبل از جراحی، زیرا لنزها شکل قرنیه را تغییر می‌دهند.
ریسک‌های جراحی لیزیک پس از 60 سالگی
مانند هر جراحی دیگری، لیزیک نیز ریسک‌هایی دارد. عوارض جدی نادر است اما ممکن است عوارض موقتی یا دائمی شامل موارد زیر رخ دهد:
- درد یا ناراحتی
- تاری یا هاله دید
- مشکل در رانندگی شبانه
- لکه‌های قرمز یا صورتی در سفیدی چشم
- حساسیت به نور
- خشکی چشم، خارش و سوزش
- دید هاله‌ای یا تابش نور اطراف چراغ‌ها
اکثر این عوارض موقتی هستند و تحقیقات بیش از 20 سال نشان داده که حدود 95 درصد افراد از نتیجه جراحی رضایت دارند.
