صحبت کردن با خود یکی از رفتارهای رایج در میان انسانهاست که معمولاً در هنگام تفکر، تصمیمگیری یا نیاز به تشویق خود اتفاق میافتد. بسیاری از افراد احساس میکنند این گفتوگوی درونی باعث ایجاد نوعی حضور ذهنی میشود که به آنها احساس بهتری میبخشد و حتی میتواند در کاهش احساس تنهایی موثر باشد.
مطالعات نشان میدهد که ۹۶ درصد بزرگسالان دارای گفتوگوی درونی هستند و حدود ۲۵ درصد آنها این گفتگو را به صورت بلند انجام میدهند. اگرچه صحبت کردن با خود در جمع ممکن است مورد قضاوت قرار گیرد، اما این کار میتواند به درک بهتر محیط اطراف کمک کند و نوعی توجه آگاهانه به شرایط پیرامون ایجاد کند.
انواع گفتوگوی درونی
گفتوگوی درونی معمولاً به دو شکل انجام میشود: یکی شنیدن آرام و بیصدا به افکار خود و دیگری بحث کردن و بررسی موضوعات در ذهن که گاهی به صورت بلند بیان میشود. برخی افراد این صداها را از نقاط خاصی در بدن خود مانند قفسه سینه یا سر احساس میکنند.
تاثیرات مثبت صحبت با خود بر سلامت روان
صحبت کردن با خود به صورت بلند میتواند به حل مسائل ذهنی کمک کند و به عنوان روشی سالم برای پردازش افکار و تجربیات به کار رود. این نوع خودگویی، که به «خودتوضیحی» معروف است، باعث میشود افراد بهتر یاد بگیرند و مسائل را عمیقتر درک کنند.
گفتوگوی درونی مثبت میتواند اعتماد به نفس را افزایش دهد، انگیزهبخش باشد و تمرکز بر افکار را بهبود بخشد. این روش به تصمیمگیری آسانتر و انجام کارهایی که ممکن است به تعویق افتاده باشند کمک میکند و در کل تاثیرات مثبتی بر سلامت روان دارد.
زمانی که صحبت با خود نشانهای از بیماری روانی است
در برخی موارد، صحبت کردن با خود به صورت نامنظم، زمزمه یا گفتن جملات بیمعنی میتواند نشانهای از اختلالات روانی مانند اسکیزوفرنی باشد. این بیماری که بیشتر در جوانان و در دوران تغییرات مهم زندگی رخ میدهد، با اختلال در نظم و ترتیب افکار همراه است و ممکن است باعث شود فرد کلمات جدید بسازد یا عبارات را بدون معنا تکرار کند.
اسکیزوفرنی نسبت به بیماریهایی مانند آلزایمر و مولتیپل اسکلروزیس شایعتر است و علل آن شامل عوامل ژنتیکی، تعادل شیمیایی مغز، مسائل محیطی و مصرف مواد مخدر میشود. اگر این بیماری در مراحل اولیه تشخیص داده شود، امکان درمان و مدیریت آن وجود دارد.
بنابراین، صحبت کردن با خود معمولاً یک رفتار طبیعی و حتی مفید است، اما در صورت مشاهده علائم غیرعادی و گفتار نامنظم، بهتر است به متخصص روانپزشکی مراجعه شود.

