بیخوابی یکی از شایعترین اختلالات خواب در افراد مسن است که میتواند کیفیت زندگی و سلامت آنها را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. تقریباً تا ۴۸ درصد از سالمندان علائم بیخوابی را تجربه میکنند که شامل مشکل در به خواب رفتن یا حفظ خواب در طول شب است.
تغییرات خواب با افزایش سن
با افزایش سن، بدن دچار تغییرات متعددی میشود که بر الگوهای خواب تأثیرگذارند. از جمله این تغییرات میتوان به بیدار شدنهای مکرر در طول شب، خوابیدن زودتر در شب و بیدار شدن زودتر در صبح اشاره کرد. کاهش تولید هورمونی به نام ملاتونین که نقش مهمی در تنظیم خواب دارد، یکی از دلایل اصلی کاهش کیفیت خواب در سالمندان است.
چرخه خواب معمولی شامل چهار مرحله است: دو مرحله خواب سبک (NREM)، یک مرحله خواب عمیق (NREM) و یک مرحله خواب REM که چشمها سریع حرکت میکنند. سالمندان معمولاً زمان کمتری را در مرحله خواب عمیق سپری میکنند که باعث بیدار شدنهای مکرر و احساس خستگی در صبح میشود.
علائم بیخوابی
علاوه بر تغییرات طبیعی خواب، اگر به طور مکرر با مشکلات زیر مواجه هستید، ممکن است دچار بیخوابی باشید:
- مشکل در به خواب رفتن حتی در حالت خستگی
- بیدار شدنهای مکرر و دشواری در بازگشت به خواب
- عدم احساس تازگی پس از خواب شبانه
- کجخلقی یا خوابآلودگی در طول روز
- مشکل در حفظ هوشیاری هنگام نشستن یا تماشای تلویزیون
- کاهش تمرکز در طول روز
- وابستگی به داروهای خوابآور یا الکل برای خوابیدن
- مشکل در کنترل احساسات
دلایل بیخوابی در سالمندان
عوامل متعددی میتوانند باعث بیخوابی در سالمندان شوند، از جمله:
- تغییرات طبیعی الگوی خواب با افزایش سن
- مصرف داروهایی مانند ضدافسردگیها، داروهای فشار خون یا داروهای ضداحتقان بینی
- اختلالات خواب دیگر مانند آپنه خواب یا سندرم پای بیقرار
- بیماریهای مزمن مانند زوال عقل، آلزایمر، درد مزمن، دیابت یا بیماریهای تنفسی
- اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب
- عادات زندگی مانند چرت زدن زیاد یا کمتحرکی
- مصرف کافئین یا الکل قبل از خواب
- سیگار کشیدن، به ویژه قبل از خواب
- استرس مزمن
راهکارهای درمان بیخوابی
برای بهبود خواب، پزشکان معمولاً توصیه میکنند که محیط خواب آرام، تاریک و با دمای کمتر از ۲۳ درجه سانتیگراد باشد. استفاده از تخت فقط برای خوابیدن و اجتناب از فعالیتهایی مانند کار با موبایل، بازی یا تماشای تلویزیون در تخت خواب نیز اهمیت دارد.
سایر توصیههای مهم عبارتند از:
- انجام ورزش منظم و تغذیه سالم
- پرهیز از مصرف تنباکو و کافئین
- رفتن به تخت خواب فقط هنگام احساس خستگی و در صورت بیخوابی بیش از ۲۰ دقیقه، بلند شدن و انجام فعالیت آرام در اتاق دیگر
- ثابت نگه داشتن ساعت بیداری صبحگاهی و اجتناب از چرت زدن در طول روز
- ثبت دفترچه خواب برای پیگیری الگوهای خواب و بیداری
اگر این روشها مؤثر نبودند، پزشک ممکن است داروهای خوابآور تجویز کند که انتخاب آنها باید با دقت و تحت نظر پزشک انجام شود تا از وابستگی و عوارض جانبی جلوگیری شود.

